hello lovely people!

Oke, nog eentje dan. Mijn allerlaatste blog. Er zijn namelijk nog wat kleine dingetjes die ik wil vertellen. Te beginnen met 1 januari 2012. Hier was het zomer, ik kon gewoon buitenlopen in een kort shirtje! Wat ik niet heb gedaan, maar toch. Toen het half 5 was, zijn we naar de navy base gegaan. De lucht was roze en in het water lagen huge schepen en onderzeeboten. Met ons Amerikaanse ID konden we op het deel komen waar het allemaal gebeurde. We liepen naar het einde van een pier en daar lag de submarine waar Preston op werkt. Bovenop was echt zo'n klein rondje waar je doorheen moest, en via een erg smalle en gammele trap kwam je dan in de submarine. De ruimtes waren vrij klein, maar ik vond de hele onderzeeboot nog best groot, met meerdere verdiepingen en het zag er ook allemaal best impressive uit. Met al die apparaten, knopjes, ect. Preston gaf ons een kleine rondleiding, naar de plaats waar alle mannen slapen (de bedden zijn zo smal!), naar de commandocentrale, waar de hele omgeving in de gaten wordt gehouden en gecordineerd (soort van stuurkamer), de plaats waar ze de torpedo's opslaan en afvuren, de plaats waar ze sporten en uiteindelijk de plek waar Preston eet. Ik vond het heel leuk om het allemaal te zien, het waren dingen waar ik echt geen idee bij had.

Hij is een Engineer (derde hoogste rang op de submarine) en eet dan ook in een aparte kamer met de baas en de andere 'hogere' personen in plaats van de 'kantine'. Wij gingen daar ook eten, maar voor de rest was er alleen 1 andere collega. Uit de keuken werd allerlei eten geserveerd, en pas toen iedereen eten op z'n bord had en alles was geserveerd zei de kok; 'dinner is served sir' en toen mochten we beginnen met eten. Vervolgens gingen we de film 'Despicable me' kijken, een kinderfilm. De rest van de week heb ik Bree nog horen zeggen:' it's so fluffy i'm gonna dieee' gevolgt door Teagan: 'ITS SO FLUFFY'. De grappige zinnetjes uit de film. Ondertussen was het al donker geworden. En eenmaal weer bovenop de submarine zag je al die duizenden lichtjes van de steren, schepen en de stad verweg en over de zee gereflecteerd. Dat vond ik eigenlijk ook wel heel mooi.

Op school hadden we nog een exam week. Hier was het alleen maar 3 dagen (wo t/m vr) en ik had maar 5 exams, waarvan 1 een tekening maken (voor art) waar we ma en di ook al mee mochten beginnen en voor current issues moest je van 5 topics je mening geven, zoals 'Do you think American families has changed these years and if yes, what has changed?' Deze vragen mochten we ook al ma en di maken, dus iedereen was al klaar voor de dag dat we het echte exam zouden hebben. Dat betekende; vrij! voor Government kregen we een papier met alle dingen die we moesten leren, en op het exam kwamen echt precies dezelfde dingen, niet meer en niet minder. Dat wist ik ook, dus dat was ook niet heel moeilijk. Engels was wel redelijk moeilijk, maar goed, het maakte opzich ook niet heel veel meer uit, en als laatst Spaans, je kreeg steeds anderhalf uur de tijd voor je proefwerken en ik was al in 20 min klaar, en was de enige met 100 punten. A+. jeeej.

Government had ik als eerst, en een klasgenootje zei zuchtend en steunend; one down, 3 to go! Ik dacht echt jeetje die zijn ook niet veel gewend. Maar wie weet, misschien had hij wel hele moelijke vakken... Verder had ik nog maar 1 gewone schoolweek, ik heb afscheid van de meeste genomen en brownies gebakken voor mijn 'favorite' class. Nog wat afgesproken met wat meisjes (+boyfriend(s)), en geshopt met Shiuan. Over Shiuan gesproken, zij was er niet meer bij ons de laatste 2 weken. Want ze hadden een nieuw gezin gevonden, ik weet niet meer of ik dat al in een eerder blog had vertelt. Ik had eerder al afscheid van Preston genomen, hij moest nu al naar Connecticut. Maar Michelle heeft nog met hem gefacetimed, en toen liet hij ons hun nieuwe huis daar zien. De laatste dagen gingen echt zo snel voorbij! Toen was het alweer tijd om naar de airport te gaan!

Daar aangekomen bleek mijn koffer te zwaar, maar gelukkig kon ik nog wat dingetjes in mijn handbagage stoppen. Mijn vlucht zou rond 1uur naar Chicago vliegen en dan naar Amsterdam. Maar toen we dus aankwamen in Norfolk bleek de vlucht gecanceld! Toen werd ie omgeboekt naar Newark>>Frankfurt>>Amsterdam. We hadden nog wat tijd dus gingen we ergens een Blizzerd halen (yummie!) en toen we weer terug kwamen moesten we afscheid nemen:( dat was helemaal niet leuk. Ik weet niet hoe dankbaar ik ze ben voor alles. We zeiden tegen elkaar dat we elkaar snel weer een keertje zouden zien (op skype en in het echt) dus dat maakt het wel iets makkelijker.

Toen stond ik er alleen voor. En toen bleek ook nog eens dat mijn vlucht vertraging had! Dan zou ik mijn overstap missen, dus gingen ze mijn vlucht weer omboeken. Washington DC>>Frankfurt>>Amsterdam. Maar toen vertrok dat vliegtuig al! En toen waren de stewardessen in de stres want ze dachten dat ze mijn koffer al die kant op hadden gestuurd. -Gelukkig niet. Uiteindelijk regelde ze een vlucht naar Atlanta en dan naar Amsterdam. om 7 uur. Dus ik had weer wat uurtjes om te wachten. De stewardes die me hielp was heel aardig en ik vroeg haar; 'sooo i'm flying to Atlantis now?' Haha not realizing that that was the not excisting city under the sea. Het overstappen ging heel goed, ondanks dat het een heel groot vliegveld was. En met de wind in onze rug vlogen we er maar 7 uurtjes over in plaats van 8. De vlucht was alles behalve comfortabel, maar eenmaal aangekomen in Amstmerdam, waar mijn lieve familie en Nicky, Cika en Frederike mij kwamen ophalen, vond ik dat helemaal niet erg meer. Nu ben ik al een weekje thuis. In het begin was het wel raar, weer even wennen, het traplopen moest ik heel voorzichtig doen, mijn bed was zoveel lager, en de vloer harder. Maar nu is alles weer helemaal normaal, best jammer eigenlijk.

Ik hoop dat jullie het leuk vonden om mijn verhalen te lezen, ik heb een AMAZING tijd gehad, en als ik er weer aan terug denk, en al die fotos bekijk, wordt ik weer helemaal blij! Sommigen vragen of ik het niet jammer vond dat ik niet een jaar ben gegaan, maar zo'n held ben ik denk ik niet. Ik vond dit goed zo, en als ik het over zou mogen doen, zou ik precies hetzelfde hebben gedaan.

heel veel liefs, Eva.